Uit eten met je jeugdvriend, na 40 jaar. Je let soms even niet op en drijft ongemerkt weg van waar je vandaan kwam. Dan is het stevig doorroeien om de weg terug te vinden. Tijdens een genoeglijk dinertje ontdekte ik dat ik onderweg heel wat omwegen had gemaakt op een rocky road.
Daar zitten we dan, met onze twee middelbare schoolvrienden, bijna veertig jaar later. De mannen zijn fris en fruitig en lijken alleen maar knapper te worden. Mijn vriendin en ik daarentegen zijn een beetje gebutst en verrimpeld, gevormd door een onstuimig leven en jarenlange pogingen om zowel kostwinner als moeder te zijn.
Verdwaald op het liefdespad
Destijds wilden deze vrienden wel meer van ons dan alleen samen theedrinken en huiswerk maken. Mijn moeder moedigde me keer op keer aan; volgens haar waren zij de perfecte schoonzonen. Maar wij wilden meer dan brave schooljongens. Voor ons lag een zee van avontuur: spannende (lees: onbereikbare) mannen. Het leidde tot jaren vol verliefdheden, liefdesverdriet, hard werken, verhuizingen en een leven dat allesbehalve voorspelbaar was. Het was prachtig, maar ook dodelijk vermoeiend.
Uiteindelijk kreeg ik een zoon van zo’n mysterieuze, spannende man. Het moeder zijn bracht me rust en geluk. Ik belandde in kalmer water, maar bleef zo single als maar kon, want hij vertrok subiet bij het zien van een blauwe streep..
Weemoedig bladeren we door oude foto’s. Ik kijk naar het vertrouwde gezicht van mijn jeugdvriend: zijn dromerige bruine ogen, die nu meer vastberadenheid tonen. Ik wentel me in het vanzelfsprekende samenzijn. Met zijn vieren in het restaurant zijn we weer even vijftien, zorgeloos aan de vooravond van het leven.
Die heerlijke jeugdjaren
We hingen vroeger vaak rond bij mij thuis, en mijn ouders vonden de dagelijkse invasie prima. De één zat te dammen, een ander speelde met de kat. We lachten, verfden elkaars haar en bakten plaatpizza’s. Bij mijn vriend op zolder dronken we thee terwijl zijn mini-papegaai rondvloog en hij wat tokkelde op zijn basgitaar. We richtten zelfs een coverband op en gaven echte optredens.
Het grote mensen leven
Nu hebben we banen, kinderen en grotemensenzorgen.
“Mijn vrouw heeft 140 jassen,” verzucht de ene vriend. Hij is CEO, heeft vijf kinderen en werkt 70 uur per week.
“Ik heb 35 kajaks, een uit de hand gelopen hobby,” grapt de ander. Hij heeft een onderneming, maar verlangt naar de dag dat hij kan stoppen met werken.
Liefdesbang
Samen aan onze dame blanche wordt onze tafel weer even die oude hang-out. “Wat bezielde ons om deze mannen ooit te laten gaan?” verzuchten mijn vriendin en ik na afloop tegen elkaar. Ik was liefdesbang, denk ik nu. Bang voor een echte verbintenis, en intimiteit.
In dit leven verliezen we van alles en doen we butsjes op. We zijn bang. We breken, maar we helen ook. Liefde blijkt geen onvoorspelbare, wilde rivier te zijn, maar een kalme vijver. Hou eerst van jezelf.
Saskia Onck, hoofdredactrice
Lees ook dit artikel, over zelfliefde als heling.
Liefdesbang: Angst voor de liefde overwinnen
Liefdesbang zijn betekent dat je verlangen naar liefde botst met een diepe angst om gekwetst te worden. Het kan zich uiten in bindingsangst, het vermijden van relaties, of het saboteren van connecties die potentie hebben. Vaak ligt de oorzaak in eerdere teleurstellingen of onzekerheden, waardoor je jezelf beschermt tegen mogelijke pijn.
Het overwinnen van deze angst begint met zelfliefde en het doorbreken van beperkende overtuigingen. Yoga en mindfulness kunnen helpen om in contact te komen met je emoties en vertrouwen op te bouwen, zodat je liefde kunt toelaten zonder angst.
Wil je leren hoe je liefdesbangheid kunt loslaten? Yoga kan je helpen rust en vertrouwen bij jezelf te vinden in plaats van bij de ander.
Volg hier onze cursus:
